poruszasz bardzo ważną kwestię, nad którą wielu mądrzejszych od twojego taty się pochylało i próbowało znaleźć odpowiedź. Człowiek jest pod ciągłą presją stawania się kimś, dążenia do czegoś - tak naprawdę podąża za czymś co mu narzucono, czego sam nie wybrał. Wtedy pojawia się konflikt między 'chcę' a 'muszę', między tym kim jesteś a tym kim być powinnaś. Presja bycia 'kimś' jest złudzeniem, które nie pozwala się cieszyć życiem. Można całe życie iść przed siebie i wiecznie coś osiągać, ale można też zatrzymać się na tej drodze i stwierdzić, że dalej nie idziesz, że tu Ci dobrze i że wcale nikomu nic nie musisz udowadniać. Wtedy łatwiej osiągniesz spokój, niż wtedy gdy musisz ciągle udowadniać, że stać Cię na więcej.

Twoje życie, Twoja sprawa, jesteś już "dużą dziewczynką" i wiesz, co robić.

PS. Chyba nie mieszkasz z rodzicami?!

do chrzando.buraka: niestety mieszkam z rodzicami :/ ostatnio zrezygnowałam z wynajmowania mieszkania w Poznaniu,w ramach oszczędności i żeby zainwestowac kasę w moją działalność.
dodam, że Poznań to nie jest moje rodzinne miasto, więc bez sensu siedzieć tam i wydawać kasę na wynajem. ja mieszkam ponad 100km od Poznania.
jak na razie nie zarabiam tyle, by mieszkać sobie w stolicy Wielkopolski.
tak więc jestem "dużą dziewczynką", ale jeszcze niesamodzielną finansowo - dodam tylko, że cały czas szukam pracy i nowych zleceń dla mojej działalności.

R...,
Przede wszystkim witam Cię. Skąd R? To proste. Pracowałyśmy kiedyś razem. Twojego bloga znalazłam dawno temu, szukając znajomych z firmy. Czytam Twoje wpisy od dawna i wiesz co- moim zdaniem tak naprawdę nie wiesz, czego chcesz. Miotasz się, reagujesz emocjonalnie. 100 pomysłów na minute, a żaden nie został zrealizowany w 100%. Własna firma? Czemu nie. Ale czy decyzja nie była zbyt pochopna? Zresztą mniejsza o te wszystkie detale, nie mam zamiaru Cię atakować. Tylko, gdy czytam Twoje słowa, przychodzi mi na myśl, byś, niezależnie od chłopaka, rodziny, znajomych, stereotypowych informacji z gazet, książek, czy telewizji, pewnego dnia ( dzień to tylko przenośnia, nie wierzę, by tyle czasu wystarczyło ) usiadła i zastanowiła się, czego naprawdę chcesz. Z Twoich opisów wyłania się obraz osoby, która ma mętlik w głowie. I, żeby nie było nieporozumień, nie oceniam tego, co masz, ile zarabiasz itp. Po prostu zacznij TY sterować swoim życiem. Dotychczas sterują nim inni, którzy Cię ganią, oceniają, porównują.... Którym na to pozwalasz. Dowiedz się kim jesteś i czego chcesz i realizuj to. Szkoda czasu na bycie dziewczynką na posyłki; zewnątrzsterowalną. Tylko nie wiem, czy mieszkanie z rodzicami Twoimi, czy Twojego chłopaka Ci w tym pomoże. Sądzę raczej, że będzie monstrualną przeszkodą.